ស្ថានការណ៍ទី២៖ ប្រទេសហ្វីលីពីន

ចាប់តាំងពីមានការពង្រឹងដោយដាក់បង្ខាំងប្រជាជននៅតាមសហគមន៍អស់រយៈពេល ៣សប្តាហ៍កន្លងផុតទៅហើយ។ មនុស្សម្នាក់ៗនៅតំបន់លូហ្សុនក្នុងទីក្រុងម៉ានីលគឺនៅតែក្នុងផ្ទះ លើកលែងតែស្ថាបន័ដែលចាំបាច់ដូចជា មន្រ្តីអនុវត្តច្បាប់និងសាធារណៈ បុគ្គលិកសុខាភិបាលនិងប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ ព្រមទាំងបុគ្គលដែលមានលិខិត បញ្ជាក់ថាបានដាក់ឱ្យនៅដាច់ដោយឡែករួច បុគ្គលនេះអាចចេញទៅខាងក្រៅដើម្បីទិញរបស់របរប្រើប្រាស់ចាំបាច់តែប៉ុណ្ណោះ។ រាល់សកម្មភាពនៃការដឹកជញ្ជូនជាសាធារណៈធំៗត្រូវបានផ្អាក។

នេះជារបាយការណ៍ពិស្តារស្តីពីវិបត្តិសន្តិសុខស្បៀងនៅក្នុងប្រទេសហ្វីលីពីនដោយរួមទាំង គោលការមិនប្រក្រតី និងការអនុវត្តដែលមិនស៊ីចង្វាក់គ្នានៃការបិទបង្ខាំង។

ករណីការនៃការចម្លង ការធ្វើតេស្ត និងការព្យាករណ៍
គិតមកដល់ត្រឹមថ្ងៃទី ៦ ខែមេសានេះមានអ្នកផ្ទុកជម្ងឺ COVID-១៩ ចំនួន ៣.២៤៦នាក់ ហើយ ១៥២​នាក់បានស្លាប់ក្នុងនេះក៏មាន អ្នកជម្ងឺចំនួន ៥១នាក់បានជាសះស្បោយផងដែរ។ ទោះបីជាមានការថយចុះនៃការរីករាលដាលក្នុងអំឡុងពេល ៣-៤ថ្ងៃនេះក៏ដោយ ក៏យើងពិបាកសន្មត់អំពីចំនួនពិប្រាកដដែរ ដោយសារតែប្រទេសហ្វីលីពីនមានអត្រាតេស្តទាបជាងគេបំផុត។ បញ្ហាដែលរាំងស្ទះដ៏ធំនោះគឺមន្ទីរពិសោធន៍ PCR ក្នុងការរកវីរុសនៅក្នងកោសិកា RNA ដោយសារតែមន្ទីរពិសោធន៍ទាំងនោះជួបបញ្ហាទាំងទីតាំងភូមិសាស្ត្រនិងសមត្ថភាពក្នុងការកំណត់រកមេរោគ។

វិទ្យាស្ថានស្រាវជ្រាវវេជ្ជសាស្ដ្រត្រូពិច (RITM) អាចមានលទ្ធភាពក្នុងការធ្វើតេស្តពី … Read More

ត្រៀមទប់ទល់នឹងបញ្ហាដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ៖ មេរៀនចែកចាយពីមន្រ្តីជួរមុខរបស់ហ្វីលីពីន

ហ្វីលីពីនបានដើរមុនគេនៅក្នុងតំបន់ដោយប្រើវិធានការណ៍ដ៏ម៉ឺងម៉ាត់ក្នុងកប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងមេរោគ កូវីដ-19 ដែលធ្វើឱ្យប្រជាជនមានការពិបាកពីគោលការណ៍ទាំងនេះ។ប្រធានាធិបតីរ៉ូឌ្រីហ្គោឌូទើតេ (Rodrigo Duterte) បានហៅថា “នេះជាការប្រយុទ្ធដើម្បីការពារជីវិតរបស់យើង” ដោយពេលនេះមានគ្រួសារមានប្រាក់ចំណូលទាបជាច្រើនដែលរងផលប៉ះពាល់។

មន្ទីរពេទ្យនៅប្រទេសហ្វីលីពីនបានកកស្ទះ ចាប់តាំងពីការរីករាលដាលនៃជម្ងឺCOVID-19 សារការចេញចូលរបស់ប្រជាជនលើករណីសង្ស័យនិង អ្នកជម្ងឺ។ កាលពីមុនពេលមានការរីករាលដាលនេះមន្ទីរពេទ្យជាច្រើនក៏មានការមមាញឹករួចទៅហើយ។

បញ្ហាដែលកំពុងប្រឈមរួមមានការខ្វះទាំងមន្រ្តីសុខាភិបាលនិងបរិក្ខាពេទ្យ។ ពេលនេះអ្នកជម្ងឺកាន់តែច្រើនបានទៅមន្ទីរពេទ្យក្នុងពេលដែលបុគ្គលិកសុខាភិបាលរាប់រយនាក់តម្រូវឱ្យនៅដាក់ពីគេ ។ កង្វះ ខាតនៃសម្ភារការពារបានបង្ខំឱ្យមន្ទីរពេទ្យបដិសេធមិនទទួលយកអ្នកជម្ងឺCOVID-19 តទៅទៀត ។ ជាក់ស្តែងមានមន្ទីរចំនួន៤ បានប្រកាសមិនទទួលមើលថែករណីសង្ស័យឬអ្នកជម្ងឺ COVID-19ទៀតបានទេ។

ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាបន្ទាន់នេះ នាយកដ្ឋានសុខាភិបាល (DOH) បានបែងចែករាល់ករណីសង្ស័យជាពីរប្រភេទគឺ៖បុគ្គលស្ថិតក្រោមការស៊ើបអង្កេត (PUI)និង ជនដែលស្ថិតនៅក្រោមការត្រួតពិនិត្យ(PUM)។ ដោយសារជម្ងឺកូវីដ-១៩ ឆ្លងយ៉ាងឆាប់រហ័រ អង្គភាពសុខាភិបាលត្រូវ ចាត់វិធានការណ៍បន្ទាន់ដើម្បីឆ្លើយតបទៅនិងស្ថានការណ៍ ក្នុងនោះក៏តម្រូវឱ្យអនុវត្តយ៉ាងតឹងរឹងនូវផែនការដាច់ដោយឡែកពីគ្នា ។

ជនដែលស្ថិតនៅក្រោមការត្រួតពិនិត្យ (PUM) គឺជាបុគ្គលដែលមានប្រវតិ្តធ្វើដំណើរនិងប៉ះពាល់ជាមួយអ្នកជម្ងឺ។ ពួកគេតម្រូវឱ្យដាក់នៅតែឯងរយៈពេល១៤ ថ្ងៃ … Read More

ប្រទេសហ្វីលីពីនជួបវិបត្តិស្បៀងអាហារ

តាមការអង្កេតឃើញមានសញ្ញានៃក្រុមមនុស្សដែលកំពុងតែជួបបញ្ហានូវការខ្វះខាតអាហារប្រចាំថ្ងៃ។ ក្រុមនេះតែងដើររើសចំណីអាហារតាមធុងសម្រាមនៅទីសាធារណៈ។ ក្នុងពេលថ្មីៗនេះមានកាន់ដំបងជាប់នឹងដៃគ្រប់ពេលផងដែរ។

ខណៈពេលមានប្រទេសជាច្រើនបានជ្រើសយកការបិទបង្ខាំងក្នុងការចាត់វិធានការលើការអនុវត្តនូវគម្លាតពីគ្នា ដើម្បីគ្រប់គ្រងការរីករាលដាលនៃជម្ងឺ COVID-19 ។ វិធីសាស្ត្រនេះបានបង្កឱ្យមានការប៉ះពាល់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរទៅលើអាហារប្រចាំថ្ងៃរបស់ប្រជានជន។ ជាក់ស្តែងនៅទីក្រុងម៉ានីល ដែលជារដ្ឋធានីធំរបស់ហ្វីលីពីនគឺមិនមានផែនការក្នុងការចាត់ចែងលើការដឹងជញ្ជូលស្បៀងនោះទេ ដែលនេះជាការបណ្តាលឱ្យមានបញ្ហាកង្វះខាតស្បៀង។

ដោយសារតែពេលវេលា និងទីតាំង យើងមិនអាចដឹងថាបញ្ហានៃការកង្វះអាហារនេះបណ្តាលមកពីអ្វីទេ។ ប៉ុន្តែយើងអាចដឹងថា បញ្ហានៃការផ្លាស់ប្តូរចម្បងពីរយ៉ាងដែលឈានដល់មានវិបត្តិស្បៀងអាហារនៅក្នុងទីក្រុងម៉ានីល។ ទីមួយគឺ ទំនោនៃសន្តិសុខស្បៀលកម្រិតពិភពលោក ដោយសារភាពភ័យស្លន់ស្លោប្រជា​ជន​នាំគ្នាទិញទំនិញបម្រុងទុកជាច្រើន។ មុនពេលទីក្រុងម៉ានីលប្រកាសបិទបង្ខាំង ប្រជាពលរដ្ឋបាន​សម្រុកទៅផ្សារដើម្បីទិញទំនិញ។

ជាក់ស្តែង ខ្ញុំបានឈរតម្រង់ជួរអស់រយៈពេលពីរម៉ោងដើម្បីទិញគ្រឿងទេស ដែលពេលនោះមានមនុស្សជាច្រើកុះករ។ មនុស្សជាច្រើនពិតជាភ័យខ្លាចខ្វះអាហារហូបចុក ដូច្នោះពួកគេពេលគេឃើញទីផ្សារកាន់​តែមានរបស់របរតិច ពួកគេកាន់តែទិញបន្ថែម។

ប្រទេសហ្វីលីពីននៅមានភាពកង្វះខាតនូវហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធលើការដឹកជញ្ជូននោះដែរ ដែលជាហេតុបន្តឱ្យមានការផ្គត់ផ្គង់អាហារមិនគ្រប់គ្រាន់។ ស្ថានភាពជាធម្មតារបស់រាជធានីនៃប្រទេសនេះគឺពឹងផ្អែកលើការដឹកជញ្ជូនស្បៀងអាហារដ៏ស្មុគស្មាញ។ ការដឹកជញ្ជូនពីកសិដ្ឋានទៅកន្លែងកែច្នៃដោយទទួលខុសត្រូវដោយភ្នាក់ងារចែកចាយធំៗ រួចមកបន្តទៅតាមតូបតូចៗ ។ បើយោងតាមរអនុវត្តលើការដឹងជញ្ជូនបែបនេះ ខណៈពេលមានវិធានការនៃការឆែកឆេរដ៏តឹងរឹងនិងមានគោលការណ៍ផ្សេងៗនេះ បានបង្កឱ្យការ ដឹកជញ្ជូលកាន់តែជួបបញ្ហា។ ទោះបីជាមានការកំណត់ស្លាកសម្គាល់លើរថយន្ត ដឹកជញ្ជូនស្បៀងអាហារក៏ដោយ តែការអនុវត្តនេះមិនមានលក្ខណៈដូចគ្នាទាំងអស់ទេ។… Read More

ជម្រើសផ្សេងៗមុនឈានដល់ការបិទដ៏តឹងរឹង

ដើម្បីយល់ពីតម្លៃនៃការបិទប្រទេសនេះ សូមពិចារណាលើការពិសោធន៍នេះ: ជំងឺរាតត្បាតនេះអាចនឹងត្រូវបញ្ឈប់បាន ប្រសិនបើមនុស្សគ្រប់គ្នាក្នុងពិភពលោកស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះរយៈពេលពីរសប្តាហ៍ លើកលែងតែកម្លាំងកម្មករសំខាន់ៗ។ ការធ្វើបែបនេះ នឹងធ្វើឱ្យវីរុសគ្មានឱកាសឆ្លងទៅមនុស្សដទៃទៀតក្រៅពីសមាជិកគ្រួសារ។ អ្នកដែលឈឺដោយមេរោគ SARS-nCOV-2 នឹងចេញរោគសញ្ញានៅក្នុងអំឡុងពេលពីរសប្តាហ៍។ អ្នកអាចនៅតែក្នុងផ្ទះដែលជាកន្លែងក្នុងការដាក់ដោយឡែកពីគ្នាក្នុងរយៈពេល២សប្តាហ៍។ ហើយការធ្វើតេស្តបន្ថែមនឹងអាចបន្តគ្រប់ទីកន្លែងដើម្បីស្វែងរកករណីថ្មីៗ។

រដ្ឋាភិបាល និងវរជនសេដ្ឋកិច្ចជាច្រើនកំពុងបារម្ភណ៍នៃការប៉ះពាល់ដល់សេដ្ឋកិច្ចរបស់ពួកគេ។ គ្រប់ទីកន្លែង ដូចជាប្រទេសហ្វីលីពីន សាធារណៈជនមា អ្នកបោះពុម្ពផ្សាយមានការរិះគន់យ៉ាងខ្លាំងពីសហគមន៍ដែលដាច់ឆ្ងាយពីគេដែលមើលទៅមិនច្បាស់ពីច្បាប់អាជ្ញាសឹក។ នៅទីនេះយើងនឹងពិភាក្សាគ្នានិងចែករំលែកយុទ្ធសាស្រ្តពីរ៖ វិធីមួយជំនួសការចាក់សោរ“ ពិបាក” និងការអនុវត្តផ្សេងទៀតដែលត្រូវការឱ្យកើតឡើង។

អនុវត្តការបិទបង្ខាំងដ៏តឹងរឹង

ការបិទដ៏តឹងរឹងជាបម្រាមដែលត្រូវបានអនុវត្តដោយស្របច្បាប់ក្រោមការចូលរួមពង្រឹងដោយប្រើប៉ូលីស កងកម្លាំងយោធា ឬកងកម្លាំងប្រដាប់អាវុធដើម្បីរក្សាការពារប្រជាជនដែលនៅតាមផ្ទះ។ វិធីនេះត្រូវបានប្រើដោយតានតឹងបំផុតនៅទូទាំងប្រទេសចិន។ ក្នុងការអនុវត្តនេះ គ្រប់ប្រភេទហាងទាំងអស់គឺត្រូវតែបិទ លើកលែងតែមន្ទីរពេទ្យនិងឱសថស្ថានទេដែលបន្តដំណើរការ នៅពេលនេះផងដែរភោជនីយដ្ឋាននិង ហាងគ្រឿងទេសត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើការដឹងជញ្ជូនតាមផ្ទះ (ឬអតិថិជនអាចទៅទិញដោយខ្ជប់ផងដែរ) ។ ក្នងស្ថានភាពដ៏តានតឹងនេះ មានតែសមាជិកម្នាក់ក្នុងគ្រួសារប៉ុណ្ណោះដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យចេញទៅទិញគ្រឿងទេស។ ការអនុវត្តនេះក៏ឃើញមាននៅក្នងប្រទេសអ៊ីតាលីផងដែរ បន្ទាប់មកក៏ឃើញមានការចាប់ផ្តើមនៅក្នុងប្រទេសឥណ្ឌាកាលពីរបីថ្ងៃមុន។

Read More