ស្ថានការណ៍៖ ប្រទេសម៉ាឡេស៊ី

តាមការរាយការណ៍ពីប្រទេសម៉ាឡេស៊ី បានបញ្ជាក់ថាករណីវិជ្ជមាន គឺចំនួន ៤.១១៩ ហើយចំនួន ៦៥​ករណី​ដែលបានស្លាប់ និងចំនួន ១.៤៨៧នាក់បានជាសះស្បើយ ។ ករណីនៃការចម្លងវីរុសកូវីដ-១៩ដំបូងគេបង្អស់ដែលបានរាយការណ៍នៅប្រទេសម៉ាឡេស៊ីគឺថ្ងៃទី ២៥ ខែមករាឆ្នាំ ២០២០។ ក្នុងរយៈពេលពីរបីសប្តាហ៍ក្រោយមកបន្តមានករណីកើនឡើងមួយចំនួនដែល ភាគច្រើនជាជនជាតិចិន។ កាលពីដើមខែកុម្ភៈក៏មានករណីនៃការចម្លងជម្ងឺនៅក្នុងប្រទេសលើកដំបូងដែរ ហើយករណីនោះត្រូវបានរាយការណ៍នៅថ្ងៃទី ២៩ ខែកុម្ភៈ។

ហើយបន្ទាប់មកក៏មានពិធីរបស់ក្រុមអ្នកគោរពប្រតិបត្តិអ៊ីស្លាម (Tabligh jamaat) ។

រហូតមកពេលនេះមានចំនួនអ្នកជម្ងឺកើនដល់ ១.៥៩១ករណី ហើយចំនួនទាំងនេះគឺមានពាក់ពន្ធ័ទៅនឹងការជួបជុំសម្មភាពសាសនារបស់ក្រុម Tabligh jamaat ដែលនៅគូឡាឡាំពួ។ ចាប់ពីថ្ងៃទី ២៧ ខែកុម្ភៈដល់ថ្ងៃទី ១ ខែមីនាការជួបជុំនេះមានអ្នកចូលរួមប្រមាណ ១២.០០០-១៦.០០០ នាក់ហើយពួកគេនៅជាប់ៗគ្នា ព្រមទាំងបានទទួលទានអាហាររួមគ្នាទៀតផង។ មានចំនួនជនជាតិម៉ាឡេស៊ី៦២០នាក់បាន​​ធ្វើតេស្តរកឃើញមេរោគកូវីដ-១៩ ​​បន្ទាប់ពីបានចូលរួមក្នុងព្រឹត្តិការណ៍នេះ និង​ភាគ​​ច្រើននៃចំនួន​៧៣ … Read More

ស្ថានការណ៍ទី២៖ ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី

នៅថ្ងៃច័ន្ទទី ៦ ខែមេសាឆ្នាំ ២០២០នេះ ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ីបានរៀបចំដាក់ឱ្យដំណើរកាមន្ទីរពេទ្យសង្គ្រោះបន្ទាន់ចំនួន ២ សម្រាប់អ្នក ជម្ងឺកូវីដ-១៩ ។ មន្ទីរពេទ្យទីមួយគឺស្ថិតនៅ ភូមិ Kemayoran Athletes ដែលនៅកណ្តាលទីក្រុងហ្សាការតា ហើយមានកន្លែងដែលអាចផ្ទុកមនុស្សបានចំនួន ៣០០០នាក់ ហើយទី២ មន្ទីរពេទ្យគឺនៅកោះ Galang ដែលមានបន្ទប់អាចផ្ទុក៣៦០នាក់។

ភូមិ Athletes បានបើកឱ្យដំណើរការនៅថ្ងៃទី ២៣ ខែមីនាឆ្នាំ ២០២០ ហើយអាចដាក់អ្នកជម្ងឺបាន ២៤.០០០ នាក់កាលពីមានព្រឹត្តិការណ៍កីឡាអាស៊ីឆ្នាំ ២០១៨។ អាគារចំនួន ៤ ក្នុងចំណោមអាគារទាំង ១០នៅក្នុងទីតាំងនេះអាចដាក់អ្នកជម្ងឺកូវីដ-១៩ ប្រហែលដល់ ៣០០០ នាក់។ លើករណីជនដែលមានចេញរោគសញ្ញាដែលគេហៅថា … Read More

ស្ថានការណ៍ទី២៖ ប្រទេសហ្វីលីពីន

ចាប់តាំងពីមានការពង្រឹងដោយដាក់បង្ខាំងប្រជាជននៅតាមសហគមន៍អស់រយៈពេល ៣សប្តាហ៍កន្លងផុតទៅហើយ។ មនុស្សម្នាក់ៗនៅតំបន់លូហ្សុនក្នុងទីក្រុងម៉ានីលគឺនៅតែក្នុងផ្ទះ លើកលែងតែស្ថាបន័ដែលចាំបាច់ដូចជា មន្រ្តីអនុវត្តច្បាប់និងសាធារណៈ បុគ្គលិកសុខាភិបាលនិងប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ ព្រមទាំងបុគ្គលដែលមានលិខិត បញ្ជាក់ថាបានដាក់ឱ្យនៅដាច់ដោយឡែករួច បុគ្គលនេះអាចចេញទៅខាងក្រៅដើម្បីទិញរបស់របរប្រើប្រាស់ចាំបាច់តែប៉ុណ្ណោះ។ រាល់សកម្មភាពនៃការដឹកជញ្ជូនជាសាធារណៈធំៗត្រូវបានផ្អាក។

នេះជារបាយការណ៍ពិស្តារស្តីពីវិបត្តិសន្តិសុខស្បៀងនៅក្នុងប្រទេសហ្វីលីពីនដោយរួមទាំង គោលការមិនប្រក្រតី និងការអនុវត្តដែលមិនស៊ីចង្វាក់គ្នានៃការបិទបង្ខាំង។

ករណីការនៃការចម្លង ការធ្វើតេស្ត និងការព្យាករណ៍
គិតមកដល់ត្រឹមថ្ងៃទី ៦ ខែមេសានេះមានអ្នកផ្ទុកជម្ងឺ COVID-១៩ ចំនួន ៣.២៤៦នាក់ ហើយ ១៥២​នាក់បានស្លាប់ក្នុងនេះក៏មាន អ្នកជម្ងឺចំនួន ៥១នាក់បានជាសះស្បោយផងដែរ។ ទោះបីជាមានការថយចុះនៃការរីករាលដាលក្នុងអំឡុងពេល ៣-៤ថ្ងៃនេះក៏ដោយ ក៏យើងពិបាកសន្មត់អំពីចំនួនពិប្រាកដដែរ ដោយសារតែប្រទេសហ្វីលីពីនមានអត្រាតេស្តទាបជាងគេបំផុត។ បញ្ហាដែលរាំងស្ទះដ៏ធំនោះគឺមន្ទីរពិសោធន៍ PCR ក្នុងការរកវីរុសនៅក្នងកោសិកា RNA ដោយសារតែមន្ទីរពិសោធន៍ទាំងនោះជួបបញ្ហាទាំងទីតាំងភូមិសាស្ត្រនិងសមត្ថភាពក្នុងការកំណត់រកមេរោគ។

វិទ្យាស្ថានស្រាវជ្រាវវេជ្ជសាស្ដ្រត្រូពិច (RITM) អាចមានលទ្ធភាពក្នុងការធ្វើតេស្តពី … Read More

ស្ថានការណ៍បច្ចុប្បន្ន៖ ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី

ជម្ងឺ COVID-19 នៅក្នុងប្រទេស ឥណ្ឌូនេស៊ីដំបូងបង្អស់មិនមានការប្រកាសជាសាធារណៈទេ រហូតដល់ថ្ងៃទី ២ ខែ កុម្ភៈ។ ហើយគិតត្រឹមថ្ងៃទី៣ ខែមេសា ឆ្នាំ២០២០គឺមានករណីបានកើនឡើងរហូតដល់ទៅ ១៩៨០ ដែលបានរកឃើញថាមានផ្ទុកមេរោគ។ ក្រសួងសុខាភិបាល ក៏បានរាយការណ៍ពីករណីអ្នកស្លាប់រហូតដល់ទៅ ១៨១ ដែលគិតជាភាគរយនៃចំនួនអ្នកស្លាបមានរហូតដល់ទៅ៩% វាជាជាអត្រាដែលខ្ពស់លំដាប់ទី២នៅអាស៊ី។ អត្រានៃការស្លាប់ដ៏ខ្ពស់នេះអាចបង្កមកពីកង្វះការធ្វើតេស្ត និងការឆ្លើយតបយ៉ាងយឺតយ៉ាវពីថ្នាក់ជាតិ។

បើយោងតាមទីភ្នាក់ងារស៊ើបការណ៍តិឥណ្ឌូនេស៊ីបានព្យាករណ៍ថា
ចំនួនអ្នកឆ្លងនៃមេរោគCOVID-19 អាចឈានដល់ទៅ១០៦,២៨៧ ករណីនៅខែកក្កដាឆ្នាំ ២០២០។ បើតាមការប៉ាន់ស្មានពីមហាវិទ្យា
ល័យសុខភាពសាធារណៈនៃសាកលវិទ្យាល័យឥណ្ឌូណេស៊ីបានព្យាករណ៍ថាចំនួនអ្នកឆ្លងជម្ងឺអាចមានចន្លោះពី ៥០ម៉ឺនទៅ ២លាន ៥សែននាក់ ដោយចន្លោះចំនួននេះអាស្រ័យទៅលើវិធានការជាក់ស្តែងរបស់រដ្ឋាភិបាល។ មានតែវិធានការតេស្តតែប៉ុណ្ណះដែលអាចកំណត់ពីភាពច្បាស់លាស់នៃទិន្នន័យបាន។ កាលពីពាក់កណ្តាលខែ
មីនា ប្រទេសចិនបានផ្តល់ឧបករណ៍ធ្វើតេស្តភ្លាមៗរាប់ពាន់ដល់ឥណ្ឌូនេស៊ីដើម្បីប្រើប្រាស់។ បន្ទាប់មកក៏បានចាប់ផ្តើមអនុវត្តក្នុងការធ្វើតេស្តទីតាំងបីន្លែងដូជា ទីក្រុងចាកាតា ខាងលិចចាវ៉ា(Java) និងបេនថេន(Banten)។ ការជ្រើសរើសយកទីតាំងនេះដើម្បីផ្តោតលើតំបន់ដែលមានករណីឆ្លង …
Read More

ត្រៀមទប់ទល់នឹងបញ្ហាដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ៖ មេរៀនចែកចាយពីមន្រ្តីជួរមុខរបស់ហ្វីលីពីន

ហ្វីលីពីនបានដើរមុនគេនៅក្នុងតំបន់ដោយប្រើវិធានការណ៍ដ៏ម៉ឺងម៉ាត់ក្នុងកប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងមេរោគ កូវីដ-19 ដែលធ្វើឱ្យប្រជាជនមានការពិបាកពីគោលការណ៍ទាំងនេះ។ប្រធានាធិបតីរ៉ូឌ្រីហ្គោឌូទើតេ (Rodrigo Duterte) បានហៅថា “នេះជាការប្រយុទ្ធដើម្បីការពារជីវិតរបស់យើង” ដោយពេលនេះមានគ្រួសារមានប្រាក់ចំណូលទាបជាច្រើនដែលរងផលប៉ះពាល់។

មន្ទីរពេទ្យនៅប្រទេសហ្វីលីពីនបានកកស្ទះ ចាប់តាំងពីការរីករាលដាលនៃជម្ងឺCOVID-19 សារការចេញចូលរបស់ប្រជាជនលើករណីសង្ស័យនិង អ្នកជម្ងឺ។ កាលពីមុនពេលមានការរីករាលដាលនេះមន្ទីរពេទ្យជាច្រើនក៏មានការមមាញឹករួចទៅហើយ។

បញ្ហាដែលកំពុងប្រឈមរួមមានការខ្វះទាំងមន្រ្តីសុខាភិបាលនិងបរិក្ខាពេទ្យ។ ពេលនេះអ្នកជម្ងឺកាន់តែច្រើនបានទៅមន្ទីរពេទ្យក្នុងពេលដែលបុគ្គលិកសុខាភិបាលរាប់រយនាក់តម្រូវឱ្យនៅដាក់ពីគេ ។ កង្វះ ខាតនៃសម្ភារការពារបានបង្ខំឱ្យមន្ទីរពេទ្យបដិសេធមិនទទួលយកអ្នកជម្ងឺCOVID-19 តទៅទៀត ។ ជាក់ស្តែងមានមន្ទីរចំនួន៤ បានប្រកាសមិនទទួលមើលថែករណីសង្ស័យឬអ្នកជម្ងឺ COVID-19ទៀតបានទេ។

ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាបន្ទាន់នេះ នាយកដ្ឋានសុខាភិបាល (DOH) បានបែងចែករាល់ករណីសង្ស័យជាពីរប្រភេទគឺ៖បុគ្គលស្ថិតក្រោមការស៊ើបអង្កេត (PUI)និង ជនដែលស្ថិតនៅក្រោមការត្រួតពិនិត្យ(PUM)។ ដោយសារជម្ងឺកូវីដ-១៩ ឆ្លងយ៉ាងឆាប់រហ័រ អង្គភាពសុខាភិបាលត្រូវ ចាត់វិធានការណ៍បន្ទាន់ដើម្បីឆ្លើយតបទៅនិងស្ថានការណ៍ ក្នុងនោះក៏តម្រូវឱ្យអនុវត្តយ៉ាងតឹងរឹងនូវផែនការដាច់ដោយឡែកពីគ្នា ។

ជនដែលស្ថិតនៅក្រោមការត្រួតពិនិត្យ (PUM) គឺជាបុគ្គលដែលមានប្រវតិ្តធ្វើដំណើរនិងប៉ះពាល់ជាមួយអ្នកជម្ងឺ។ ពួកគេតម្រូវឱ្យដាក់នៅតែឯងរយៈពេល១៤ ថ្ងៃ … Read More

ប្រទេសហ្វីលីពីនជួបវិបត្តិស្បៀងអាហារ

តាមការអង្កេតឃើញមានសញ្ញានៃក្រុមមនុស្សដែលកំពុងតែជួបបញ្ហានូវការខ្វះខាតអាហារប្រចាំថ្ងៃ។ ក្រុមនេះតែងដើររើសចំណីអាហារតាមធុងសម្រាមនៅទីសាធារណៈ។ ក្នុងពេលថ្មីៗនេះមានកាន់ដំបងជាប់នឹងដៃគ្រប់ពេលផងដែរ។

ខណៈពេលមានប្រទេសជាច្រើនបានជ្រើសយកការបិទបង្ខាំងក្នុងការចាត់វិធានការលើការអនុវត្តនូវគម្លាតពីគ្នា ដើម្បីគ្រប់គ្រងការរីករាលដាលនៃជម្ងឺ COVID-19 ។ វិធីសាស្ត្រនេះបានបង្កឱ្យមានការប៉ះពាល់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរទៅលើអាហារប្រចាំថ្ងៃរបស់ប្រជានជន។ ជាក់ស្តែងនៅទីក្រុងម៉ានីល ដែលជារដ្ឋធានីធំរបស់ហ្វីលីពីនគឺមិនមានផែនការក្នុងការចាត់ចែងលើការដឹងជញ្ជូលស្បៀងនោះទេ ដែលនេះជាការបណ្តាលឱ្យមានបញ្ហាកង្វះខាតស្បៀង។

ដោយសារតែពេលវេលា និងទីតាំង យើងមិនអាចដឹងថាបញ្ហានៃការកង្វះអាហារនេះបណ្តាលមកពីអ្វីទេ។ ប៉ុន្តែយើងអាចដឹងថា បញ្ហានៃការផ្លាស់ប្តូរចម្បងពីរយ៉ាងដែលឈានដល់មានវិបត្តិស្បៀងអាហារនៅក្នុងទីក្រុងម៉ានីល។ ទីមួយគឺ ទំនោនៃសន្តិសុខស្បៀលកម្រិតពិភពលោក ដោយសារភាពភ័យស្លន់ស្លោប្រជា​ជន​នាំគ្នាទិញទំនិញបម្រុងទុកជាច្រើន។ មុនពេលទីក្រុងម៉ានីលប្រកាសបិទបង្ខាំង ប្រជាពលរដ្ឋបាន​សម្រុកទៅផ្សារដើម្បីទិញទំនិញ។

ជាក់ស្តែង ខ្ញុំបានឈរតម្រង់ជួរអស់រយៈពេលពីរម៉ោងដើម្បីទិញគ្រឿងទេស ដែលពេលនោះមានមនុស្សជាច្រើកុះករ។ មនុស្សជាច្រើនពិតជាភ័យខ្លាចខ្វះអាហារហូបចុក ដូច្នោះពួកគេពេលគេឃើញទីផ្សារកាន់​តែមានរបស់របរតិច ពួកគេកាន់តែទិញបន្ថែម។

ប្រទេសហ្វីលីពីននៅមានភាពកង្វះខាតនូវហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធលើការដឹកជញ្ជូននោះដែរ ដែលជាហេតុបន្តឱ្យមានការផ្គត់ផ្គង់អាហារមិនគ្រប់គ្រាន់។ ស្ថានភាពជាធម្មតារបស់រាជធានីនៃប្រទេសនេះគឺពឹងផ្អែកលើការដឹកជញ្ជូនស្បៀងអាហារដ៏ស្មុគស្មាញ។ ការដឹកជញ្ជូនពីកសិដ្ឋានទៅកន្លែងកែច្នៃដោយទទួលខុសត្រូវដោយភ្នាក់ងារចែកចាយធំៗ រួចមកបន្តទៅតាមតូបតូចៗ ។ បើយោងតាមរអនុវត្តលើការដឹងជញ្ជូនបែបនេះ ខណៈពេលមានវិធានការនៃការឆែកឆេរដ៏តឹងរឹងនិងមានគោលការណ៍ផ្សេងៗនេះ បានបង្កឱ្យការ ដឹកជញ្ជូលកាន់តែជួបបញ្ហា។ ទោះបីជាមានការកំណត់ស្លាកសម្គាល់លើរថយន្ត ដឹកជញ្ជូនស្បៀងអាហារក៏ដោយ តែការអនុវត្តនេះមិនមានលក្ខណៈដូចគ្នាទាំងអស់ទេ។… Read More

ស្ថានការណ៍បច្ចុប្បន្ន៖ ប្រទេសចិនដីគោក

មានមនុស្សជាប្រើណាស់ដែលនៅតែមានចម្ងល់ដោយបានដាក់ការសង្ស័យទៅលើស្ថានភាពជាក់​ស្តែងនៅក្នុងប្រទេសចិននាពេលថ្មីៗនេះ​​។ ដូចដែលខ្ញុំបាននិយាយកាលពីមួយខែមុនហើយថា “ចំនួនលើក រណីអ្នកឆ្លងជម្ងឺប្រហែលជាមិនត្រឹមត្រូវប៉ុន្តែបើមើលតាមទំនោនៃការថយចុះគឺពិតជាត្រឹមត្រូវ” ។ ក្នុង ន័យនេះ មានហេតុផលនៃការដាក់ការសង្ស័យជាច្រើនទៅលើចំនួនប្រជាជនចិនដែលបានចាកចេញពីប្រទេសក្នុងអំឡុងពេលមានការរីករាលនៃមេរោគ សូម្បីតែមកដល់ថ្ងៃនេះ។ ទោះបីយ៉ាងណា ស្ថានភាពទូទៅគឺមានលក្ខណៈគួរឱ្យជឿជាក់៖

• មានចំនួននៃការចម្លងមេរោគដែលមិនបានតាមដាន (ឬក៏ទទួលព័ត៌មានជាក់លាក់) នៅក្នុងទីក្រុង វូហានចាប់តាំងពីចុងខែធ្នូរហូតដល់ថ្ងៃទី ២០ ខែមករា ដែលមើលទៅមានអត្រាជាមធ្យមប្រហែល ៣.៧
• ចំនួនប្រជាជនប្រមាណ ៥ លាននាក់បានចាកចេញពីទីក្រុងវូហានដោយធ្វើដំណើរទៅតាមទីតាំងផ្សេងៗនារដូវ ចូលឆ្នាំចិននោះ ។ ហេតុនេះហើយ ក៏បង្កឱ្យមានការសាយភាយនៃមេរោគ កូវីដ-១៩ ដល់គ្រប់ខេត្តនិងក្រុងនានានៅលើទឹកដីរបស់ចិនដីគោក។
• ការបិទបង្ខាំងនៅទីក្រុងវូហានទាំងមូលគឺធ្វើឡើង នៅថ្ងៃទី ២៤ ខែមករា បន្ទាប់មកក៏មមានការអនុវត្តដូចគ្នានៅទីក្រុងជាច្រើនទៀតរបស់ខេត្តហ៊ូប៉ី ជាចុងក្រោយគឺស្ទើរតែអនុវត្តពេញផ្ទៃប្រទេសតែម្តង។ ការធ្វើដំណើរពីទីក្រុងមួយទៅទីក្រុងមួយ …
Read More

ការពន្យល់ណែនាំ៖ ការធ្វើតេស្ត COVID-19

ការធ្វើតេស្តរកមេរោគកូវីដ-១៩ មានសារៈសំខាន់ណាស់ក្នុងការគ្រប់គ្រងវីរុស ដែលជាវិធីសាស្រ្តដ៏ចាំបាច់ដែលធ្វើឱ្យរដ្ឋាភិបាលនិងមន្រ្តីជំនាញសុខាភិបាលយល់កាន់តែស៊ីជម្រៅនៃការចម្លងមេរោគនៅក្នុងសហគមន៍។ ចំនួនធ្វើតេស្តកាន់តែច្រើនអាចជួយដល់ការរៀបចំគោលនយោបាយដើម្បីឆ្លើយ តបទៅនឹងស្ថានភាពជាក់ស្តែងនៃការរីករាលដាលនេះ ក្នុងការការពារសាធារណៈជនប្រកប​ដោយប្រសិទ្ធភាព។ ការធ្វើតេស្ត ជម្ងឺCovid-19 មាន៣ប្រភេទធំៗ ។

រហូតមកដល់ពេលនេះ ការធ្វើតេស្តភាគច្រើនគឺអាចរកឃើញតែវីរុស SARS-CoV-2 ទៅលើអ្នកជម្ងឺផ្ទុកមេរោគ COVID-19។ ការធ្វើតេស្តនេះជាវិធីនៃការធ្វើតេស្តិ៍ប្រតិកម្មបញ្ច្រាសនៃប្រពន្ធ័ ដែលគេហៅថា RT-PCR (Reverse Transcriptase-Polymerase Chain Reaction) ។ ការធ្វើតេស្ត RT-PCR គឺជាការយកសំណាកគំរូចេញពីច្រមុះឬបំពង់ក បន្ទាប់មកត្រូវយកសំណាកនោះដាក់ទៅក្នុងប្រពន្ធ័ឧបករណ៍ធ្វើតេស្ត។ នៅប្រទេសខ្លះ ដូចជាប្រទេសហ្វីលីពីនចំនួនមន្ទីរពិសោធន៍ដែលទទួលបានការអនុញ្ញាតិមានចំនួនតិចណាស់ ដូច្នោះការបញ្ជូនសំណាកដើម្បីធ្វើតេស្តគឺមានឧបសគ្គច្រើន បើប្រៀបធៀបទៅនឹងការប្រើឧបករណ៍ធ្វើតេស្តខ្លួនឯងនេះ។ បន្ថែមពីនេះការធ្វើតេស្ត RT-PCR គឺមានដំណាក់កាលច្រើនមុនពេលរកឃើញវត្តមាននៃវីរុសនៅក្នងកោសិកា RNA ។ ហើយការធ្វើតេស្តរបៀបនេះគឺអាចមានកម្រិតជឿជាក់ត្រឹមតែ៧១% តែប៉ុណ្ណោះ។

វិធីសាស្ត្រទី២ គឺការធ្វើតេស្តដោយរកមេរោគតាមគ្រាប់ឈាម … Read More

សេចក្តីណែនាំអំពីរបៀបនៃការប្រើប្រាស់ប្រពន្ធ័ខ្យល់តែមួយសម្រាប់អ្នកជម្ងឺ៤នាក់ក្នុងករណីសង្រ្គោះបន្ទាន់

យើងបានចំណាយពេលពីរបីថ្ងៃដើម្បីស្វែងរកព័ត៌មានឬសេចក្តីណែនាំដែលអាចជួយដល់បុគ្គលិកពេទ្យនូវវិធីថ្មីៗក្នុងការប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងជម្ងឺកូវីដ-១៩ ។ ពេលនេះមានអ្នកបកប្រែម្នាក់របស់យើងបានប្រទះ វីដេអូនៅលើយូធ្យូប(Youtube) និងអត្ថបទមួយដែលពិពណ៌នាអំពីវិធីសាស្ត្រក្នុងការប្រើប្រាស់ម៉ាស៊ីនខ្យល់តែមួយ ដែលអាចភ្ជាប់ទៅនិងអ្នកជម្ងឺរហូតដល់ទៅ៤នាក់បាន ។ យើងធ្លាប់បានបញ្ជាក់តាមរយៈការចុះផ្សាយក្នុងរបាយការណ៍ Imperial ហើយថា អ្នកជម្ងឺកូវីដ-19 គ្រប់ៗរូបគឺត្រូវការប្រពន្ធ័ខ្យល់ដើម្បីជំនួយក្នុងការដកដង្ហើម។ ប៉ុន្តែដោយសាចំនួនអ្នកជម្ងឺច្រើន ធ្វើឱ្យមានការកង្វះខាតនូវឧបករណ៍ខ្យល់នេះ ដែលវាបង្កឱ្យអ្នកជម្ងឺអាចស្លាប់បាន ។

បើយោងតាមរបាយការណ៍ស្តីពីស្ថានភាពនៅប្រទេសហ្វីលីពីនយើងបានដឹងថា មានតែគ្រែមួយទេដែលមានម៉ាស៊ីនខ្យល់អុកស៊ីសែន ក្នុងចំនោមគ្រែ១០នៅក្នុងបន្ទប់សង្គ្រោះបន្ទាន់ ។ ដោយសារតែស្ថិតកាលៈទេសៈដូច្នោះ បន្តមកក៏មានការរៀបចំការបង្ហាញជារូបភាពនៃដំណើរការអំពីការប្រើប្រាស់ប្រពន្ធ័ខ្យល់ដែលអាចដោះស្រាយនូវបញ្ហាកង្វះប្រពន្ធ័ខ្យល់នេះ។ ក្នុងនោះអត្ថបទសង្ខេប និងវីដេអូខ្លីដែលមានរយៈពេល ៦នាទីមានការបកប្រែដើម្បីចែកជូនតាមមន្ទីរពេទ្យផងដែរ។ អ្វីដែលបានពិពណ៌នាខាងក្រោមនេះមិនមែនជាការការស្រមៃនោះទេ តែជាការកែសម្រួលនូវឧបករណ៍នៃប្រពន្ធ័ខ្យល់ដែលអាចជួយសង្គ្រោះជីវិតមនុស្សជាច្រើនទោះនៅក្នុងបរិបទណាក៏ដោយ។

បច្ចុប្បន្នភាព៖ ការពិពណ៌នានៃរូបភាពនេះត្រូវបានពិនិត្យយ៉ាងម៉ង់ចត់ដោយអ្នកជំនាញផ្នែកប្រពន្ធ័សួត។

(កំពុងបកប្រែ)

នៅឆ្នាំ ២០០៦ វេជ្ជបណ្ឌិត Greg Nayman និងChalrlene Babcock Irvin បានប្រកាសថា ពេលមានវិបត្តិខ្លាំងប្រពន្ធ័ម៉ាស៊ីនខ្យល់អុកស៊ីសែនតែមួយអាចត្រូវបានប្រើដើម្បីបញ្ជូលខ្យល់ទៅអ្នកជម្ងឺរហូតដល់ទៅ … Read More

ជម្រើសផ្សេងៗមុនឈានដល់ការបិទដ៏តឹងរឹង

ដើម្បីយល់ពីតម្លៃនៃការបិទប្រទេសនេះ សូមពិចារណាលើការពិសោធន៍នេះ: ជំងឺរាតត្បាតនេះអាចនឹងត្រូវបញ្ឈប់បាន ប្រសិនបើមនុស្សគ្រប់គ្នាក្នុងពិភពលោកស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះរយៈពេលពីរសប្តាហ៍ លើកលែងតែកម្លាំងកម្មករសំខាន់ៗ។ ការធ្វើបែបនេះ នឹងធ្វើឱ្យវីរុសគ្មានឱកាសឆ្លងទៅមនុស្សដទៃទៀតក្រៅពីសមាជិកគ្រួសារ។ អ្នកដែលឈឺដោយមេរោគ SARS-nCOV-2 នឹងចេញរោគសញ្ញានៅក្នុងអំឡុងពេលពីរសប្តាហ៍។ អ្នកអាចនៅតែក្នុងផ្ទះដែលជាកន្លែងក្នុងការដាក់ដោយឡែកពីគ្នាក្នុងរយៈពេល២សប្តាហ៍។ ហើយការធ្វើតេស្តបន្ថែមនឹងអាចបន្តគ្រប់ទីកន្លែងដើម្បីស្វែងរកករណីថ្មីៗ។

រដ្ឋាភិបាល និងវរជនសេដ្ឋកិច្ចជាច្រើនកំពុងបារម្ភណ៍នៃការប៉ះពាល់ដល់សេដ្ឋកិច្ចរបស់ពួកគេ។ គ្រប់ទីកន្លែង ដូចជាប្រទេសហ្វីលីពីន សាធារណៈជនមា អ្នកបោះពុម្ពផ្សាយមានការរិះគន់យ៉ាងខ្លាំងពីសហគមន៍ដែលដាច់ឆ្ងាយពីគេដែលមើលទៅមិនច្បាស់ពីច្បាប់អាជ្ញាសឹក។ នៅទីនេះយើងនឹងពិភាក្សាគ្នានិងចែករំលែកយុទ្ធសាស្រ្តពីរ៖ វិធីមួយជំនួសការចាក់សោរ“ ពិបាក” និងការអនុវត្តផ្សេងទៀតដែលត្រូវការឱ្យកើតឡើង។

អនុវត្តការបិទបង្ខាំងដ៏តឹងរឹង

ការបិទដ៏តឹងរឹងជាបម្រាមដែលត្រូវបានអនុវត្តដោយស្របច្បាប់ក្រោមការចូលរួមពង្រឹងដោយប្រើប៉ូលីស កងកម្លាំងយោធា ឬកងកម្លាំងប្រដាប់អាវុធដើម្បីរក្សាការពារប្រជាជនដែលនៅតាមផ្ទះ។ វិធីនេះត្រូវបានប្រើដោយតានតឹងបំផុតនៅទូទាំងប្រទេសចិន។ ក្នុងការអនុវត្តនេះ គ្រប់ប្រភេទហាងទាំងអស់គឺត្រូវតែបិទ លើកលែងតែមន្ទីរពេទ្យនិងឱសថស្ថានទេដែលបន្តដំណើរការ នៅពេលនេះផងដែរភោជនីយដ្ឋាននិង ហាងគ្រឿងទេសត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើការដឹងជញ្ជូនតាមផ្ទះ (ឬអតិថិជនអាចទៅទិញដោយខ្ជប់ផងដែរ) ។ ក្នងស្ថានភាពដ៏តានតឹងនេះ មានតែសមាជិកម្នាក់ក្នុងគ្រួសារប៉ុណ្ណោះដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យចេញទៅទិញគ្រឿងទេស។ ការអនុវត្តនេះក៏ឃើញមាននៅក្នងប្រទេសអ៊ីតាលីផងដែរ បន្ទាប់មកក៏ឃើញមានការចាប់ផ្តើមនៅក្នុងប្រទេសឥណ្ឌាកាលពីរបីថ្ងៃមុន។

Read More